Przez osiem lat znikałem. Nie ze świata. Z własnego życia.

„Obudzony z niebytu" to książka, która boli — ale w ten potrzebny, oczyszczający sposób. Jest szczera, bardzo osobista i tak bliska, że podczas czytania ma się wrażenie uczestniczenia w czyimś życiu, a nie jedynie obserwowania go z boku.

„Obudzony z niebytu" to książka, która boli — ale w ten potrzebny, oczyszczający sposób. Jest szczera, bardzo osobista i tak bliska, że podczas czytania ma się wrażenie uczestniczenia w czyimś życiu, a nie jedynie obserwowania go z boku. Każda strona niesie emocje: strach, pustkę, rozpacz, ale też nadzieję i czułość, które pojawiają się nieśmiało, krok po kroku. Autor opowiada o swoim upadku i powolnym podnoszeniu się bez udawania, bez masek i bez prób wybielania czegokolwiek. To książka, która nie daje prostych odpowiedzi. Jest przestrogą, ale też cichą obietnicą, że nawet z najgłębszego dna można się odbić.

Ta „zwyczajność" nie nudzi, ona przeraża i ostrzega: pokazuje, jak łatwo przesuwa się granice i jak dramatycznie płacą za to bliscy. Pokazuje też, że to może dotyczyć każdego — a igranie z alkoholem potrafi sprowadzić człowieka na samo dno. I trzeba to sobie powiedzieć jasno: wielu z nas odnajdzie w tej historii cząstkę siebie.

„Bo alkoholizm jest właśnie taki: nie jest egzotyczną opowieścią o «degeneracie», tylko powtarzającym się mechanizmem, w którego kierat wpadają rokrocznie miliony ludzi; mechanizmem, który potrafi wciągnąć szanowanego, sympatycznego, skutecznego człowieka. Ta «zwyczajność» nie nudzi, ona przeraża i ostrzega: pokazuje, jak łatwo przesuwa się granice i jak dramatycznie płacą za to bliscy. Pokazuje też, że to może dotyczyć każdego — a igranie z alkoholem potrafi sprowadzić człowieka na samo dno. I trzeba to sobie powiedzieć jasno: wielu z nas odnajdzie w tej historii cząstkę siebie, cząstkę swoich — czasem większych, czasem mniejszych — przygód z «tą substancją». A przy tym to jest napisane świetnym, żywym językiem — czyta się szybko, mocno i bardzo prawdziwie."

Bo właśnie dlatego warto nad nią się pochylić. Istota opowieści nie jest radosna, jednak jej forma pozwala się sobą cieszyć, zdania składają się same z dużą lekkością, skojarzenia, zwłaszcza dla czytelników z mojego pokolenia, są odkrywcze i zrozumiałe. Czym to zaowocuje w przyszłości? Poczekajmy.

„Nie jestem miłośnikiem książek, które nie są fikcją. [...] Nie mnie komentować przeżycia autora, nie dzieliłem ich z nim i tego nie żałuję, ale mogę powiedzieć kilka słów o tym, jak jest to napisane. Bo właśnie dlatego warto nad nią się pochylić. Istota opowieści nie jest radosna, jednak jej forma pozwala się sobą cieszyć, zdania składają się same z dużą lekkością, skojarzenia, zwłaszcza dla czytelników z mojego pokolenia, są odkrywcze i zrozumiałe. Czym to zaowocuje w przyszłości? Poczekajmy."

Z każdą kolejną stroną książka wciągała mnie coraz mocniej — czas przestawał mieć znaczenie, a ja nie chciałam jej odkładać. Byłam dokładnie tam, gdzie jej bohater, towarzyszyłam mu w każdej emocji i każdym doświadczeniu. Bywały momenty, gdy musiałam odłożyć książkę na dłuższą chwilę — emocje były zbyt silne, a łzy pojawiały się same.

„Z każdą kolejną stroną książka wciągała mnie coraz mocniej – czas przestawał mieć znaczenie, a ja nie chciałam jej odkładać. Byłam dokładnie tam, gdzie jej bohater, towarzyszyłam mu w każdej emocji i każdym doświadczeniu. Bywały momenty, gdy musiałam odłożyć książkę na dłuższą chwilę – emocje były zbyt silne, a łzy pojawiały się same. To jednak tylko potwierdza, jak bardzo autentyczna i prawdziwa jest ta historia. Historia nałogu, którą Autor odważył się opowiedzieć, pokazuje z niezwykłą siłą, że nawet z samego dna można się podnieść. Dla mnie „Obudzony z niebytu" to książka wyjątkowa – szczera, prawdziwa i napisana z wyczuwalnym kunsztem."

W książce wyraźnie widoczna jest lekkość pióra autora. Mimo że porusza ona trudne i pełne emocji tematy, niektóre fragmenty potrafiły mnie szczerze rozbawić. Ostry język oraz wnikliwa analiza sytuacji, w których znalazł się bohater, robią szczególne wrażenie.

„W książce wyraźnie widoczna jest lekkość pióra autora. Mimo, że porusza ona trudne i pełne emocji tematy, niektóre fragmenty potrafiły mnie szczerze rozbawić. Ostry język oraz wnikliwa analiza sytuacji, w których znalazł się bohater, robią szczególne wrażenie, zwłaszcza że często odbywają się w wymagających okolicznościach. Na szczególne uznanie zasługuje odwaga autora w opisywaniu tak intymnych i osobistych przeżyć, co sprawia, że książka wydaje się autentyczna i prawdziwa. Bywały momenty, gdy musiałam odłożyć lekturę na kilka dni z powodu nadmiaru emocji, a innym razem czytałam bez przerwy, nie zauważając upływu czasu. Uważam, że jest to książka poruszająca i na długo pozostająca w pamięci."