Doradztwo podatkowe
Ponad trzydzieści lat doświadczenia, praca w największych firmach konsultingowych, współtworzenie kancelarii i kierowanie zespołami.
O autorze
Tomasz Klatkiewicz
Przez ponad trzy dekady pracowałem jako doradca podatkowy. Potem na osiem lat wypadłem z własnego życia. „Obudzony z niebytu” jest historią tego, co wydarzyło się pomiędzy — i tego, co przyszło później.
Moja historiaZawodowo Literatura Dzisiaj
Ponad trzy dekady zawodowego życia. Osiem lat niebytu. Powrót, o którym trudno opowiedzieć jednym zdaniem.
Od ponad trzydziestu lat jestem związany z doradztwem podatkowym. Pracowałem w największych firmach konsultingowych, współtworzyłem kancelarię i kierowałem zespołami ekspertów.
Ukończyłem prawo na Uniwersytecie Łódzkim, marketing i zarządzanie na Uniwersytecie Warszawskim oraz program Executive MBA realizowany przez Uniwersytet Warszawski i University of Illinois Urbana-Champaign.
Przez osiem lat zmagałem się z depresją lękową i uzależnieniem od alkoholu. Ten czas zabrał mi pracę, relacje, poczucie bezpieczeństwa i dużą część dawnego życia. Po powrocie postanowiłem opisać własne doświadczenie bez upiększania, ale też bez stawiania się w roli terapeuty.
Tak powstał „Obudzony z niebytu” — książka o chorobie, ale przede wszystkim o człowieku, odpowiedzialności, samotności i próbie odzyskania siebie.
„Obudzony z niebytu”
Osobista historia o słabości, samotności, wstydzie, odpowiedzialności, nadziei i odzyskiwaniu własnego życia.
Rozmowa zamiast prostych ocen
Opowiadam o własnym doświadczeniu kryzysu, trzeźwości i powrotu do życia — jako autor i człowiek, nie jako ekspert kliniczny.
Poza pracą i książką
Literatura, Włochy, sport i dwa koty.
Kocham literaturę, Włochy i sport. Kiedyś namiętnie grałem w piłkę nożną, a dziś gram w tenisa ziemnego i jeżdżę na rowerze. Mam dwa koty.
Po historii pełnej wielkich słów właśnie zwyczajne rzeczy mają dla mnie szczególną wagę. Dzień, który nie musi być spektakularny. Relacja, której nie trzeba naprawiać jutro. Chwila, w której naprawdę jestem tu i teraz.
„Najważniejsze nie było wrócić do dawnego życia. Najważniejsze było znowu zacząć żyć.”
